<P>Toch dacht ik warempel even dat ik verandermoe aan het worden was. Dat is als je de pijp aan Maarten geeft als het gaat om vernieuwing en verandering. Als je een punt bereikt waarop je zegt: "gaat u vooral verder, ik trek mij terug in het comfort van mijn vertrouwde wereld. Ik verander voortaan door stil te staan en dat ga ik zo lang mogelijk volhouden". Het is een risico dat vijftigers lopen.</P> <P>Wat verandermoeheid tot zo’n lastig verschijnsel maakt is dat het heel veel weg heeft van een ander soort besluit, namelijk "zo niet verder". Dat zijn besluiten die voortkomen uit het feit dat een ingeslagen richting niets oplevert. Je krijgt er geen energie van en moet op zoek naar een nieuwe richting. Op weg naar een verandering dus. Het besluit om mijn Facebook te laten slapen is er zo eentje. Althans dat hoop ik dan toch.</P> <P>Ik moest aan dit alles denken toen ik deze week de berichten las over de opstand van FNV-kaderleden tegen mevrouw Jongerius vanwege de aanstaande veranderingen in ons pensioenstelsel. Van wat ik uit de kranten begrijp, voelt het "vergrijzend kader" (ik citeer) zich in de steek gelaten door iemand waar men op had gerekend.</P> <P>Oppervlakkig gezien gaat hem om een typisch gevalletje verandermoeheid: "vergrijzend kader wil houden wat het heeft en besluit stil te staan". Nader beschouwd zou het echter ook om een "zo niet verder"-besluit kunnen gaan: "werknemers overzien de risico’s niet die zij krijgen toebedeeld, terwijl het hen in de voorstellen ook aan middelen ontbreekt om op de relevante besluitvorming op basis van kennis invloed uit te oefenen". Hopelijk hebben de jaren, betrokkenen met voldoende wijsheid besprenkeld, om het onderscheid te maken.</P> <P>(In alle bescheidenheid denk ik dat Nederland de laatste jaren bol staat van de verwarring over verandermoeheid en "zo niet verder"-besluiten).</P> <P>Ik merk dat ik al schrijvende besloten heb om me maar eens verder verdiepen in "social media". Het zit me namelijk toch niet lekker.</P>