En dat is eigenlijk precies hoe wij alweer enige tijd ons beleid op nationaal en internationaal niveau ontwikkelen. Immers, er schijnt een crisis te zijn. Deze crisis is eigenlijk met name op papier geconstrueerd. Eerst werden jaren lang bepaalde levensstandaarden door bedrijven, landen en ook mensen via theoretische constructies in de lucht gehouden (kortweg: geld lenen zonder zicht te hebben op een vorm van aflossing), thans worden we zo ook weer in de put gepraat. Want wie is nu eigenlijk aan de macht? Kennelijk de ratingorganisaties, die geen gezicht hebben en niemand weet hoe het werkt en wat de waarde hiervan is.

En ook concrete oplossingen komen er niet. Moet er niet beleid komen om alles weer op orde krijgen? Is zo niet ooit de New Deal ontstaan? En wie herinnert nog uit nog niet zo lang vervlogen tijd het jeugdwerkgarantieplan? Op dit moment wordt dat door mij node gemist. Ja, bezuinigen alleen lost niets op. En het opkomende populisme maakt ook niet alles beter. Immers, hoe kan de gemiddelde burger (mijzelf inclusief) nu beoordelen of een steun aan Griekenland goed of slecht is? De opmerking dat ze weglopen met mijn centen is dan tekort door de bocht. De Europese Unie brengt heel veel goeds en ook Nederland als handelsnatie heeft daar veel aan te danken. Vrije handel: Schiphol en de Rotterdamse haven leven ervan!

En toch zullen we zien dat alles aan het eind van de rit wel weer op zijn pootjes terecht komt. Wellicht ook wel na veel heen en weer dolen. Net als de vleermuizen.