Tsjaa, zo snel kan het gaan. Ik moet eerlijk zeggen: ome Cor heeft het er ten dele zelf naar gemaakt. Hij woonde als eeuwig vrijgezel met lichte gezondheidskwaaltjes al op vrij jonge leeftijd in een verzorgingstehuis en liet zich daar zo ongeveer alles heerlijk aanleunen. Weinig of geen eigen initiatief, hij leefde lekker makkelijk in de ‘reactiestand’. Voor zijn natje en droogje en alles wat je verder maar bedenken kon werd gezorgd door de ijverige dames van Huize Willem Drees. Ik vond het wel wat vreemd voor een nog niet zo oude man: waarom niet zelf de deur uit, wat verder kijken dan de dagelijkse ronde door de parkachtige tuin van Willem Drees, waarom niet eens zelf een bezoekje aan de lokale Albert Heijn of andere winkelier, daar iets lekkers uitzoeken in de sfeer van eten en drinken, zelf de handen laten wapperen in het eigen keukentje, een mooi gerecht klaarmaken, zelf een goede wijn ontkurken? Nee hoor, prima zo, ik zie wel wat er komt, er wordt toch wel voor me gezorgd, zo luidde Cor’s devies. Hij was daar heel tevreden mee.
Maar ome Cor had niet op de bezuinigingsdrift en daadkracht van het huidige kabinet gerekend. Huize Willem Drees zou worden gesloten en ome COR zou op de keien komen te staan, zo kreeg hij als donderslag bij heldere hemel te horen. Toen werd hij opeens wel even actief, ging op zoek naar alternatieve huisvesting, naar passende ondersteuning en verzorging. Viel hem nog helemaal niet mee. Het werd uiteindelijk opvang in een aardig ogende privé-instelling, Huize Pecunia Non Olet. Eenmaal binnen daar zakte Cor weer als vanouds onderuit. Wat wel tegenviel was de beduidend mindere service, zo bleek al snel. Karige en weinig voedzame maaltijden, te weinig drinken, allebei werden ook nog wel eens vergeten door het overbezette personeel, nauwelijks aandacht, geen tijd voor een praatje, geen tuin meer voor de dagelijkse wandeling, maar een weinig uitnodigende en in de schaduw gelegen postzegel. Dus bleef ome Cor maar in zijn stoel hangen, initiatiefloos als voorheen, zappend voor de televisie. Tot hij na enige maanden verzwakt en uitgedroogd ineenstortte.
En nu ligt hij dus op de intensive care, aan het infuus. Hopelijk komt het nog goed, is door de uitdroging geen fatale schade aan vitale organen ontstaan en weten de artsen hem weer op te lappen. Ik woon ver uit de buurt, zie hem eigenlijk maar één of twee keer per jaar. Binnenkort ga ik bij hem op bezoek. Zal hem ook maar eens helpen met een alternatief voor Pecunia Non Olet, als hij dat wil. Hij verlangt terug naar Willem Drees. Dat zit er niet in vrees ik, maar misschien kunnen we iets vinden wat er op lijkt. Zou mooi zijn. O ja, nog even dit. Ome Cor bestaat niet exact in de zin zoals hierboven beschreven. Maar als u ome Cor vervangt door cor of or en vervolgens het verhaal vertaalt naar de situatie in or-land zo’n zestien maanden na het afschaffen van de loonheffing bij werkgevers en de daar uit betaalde subsidiëring van cursussen voor (centrale) ondernemingsraden kunt u het verhaal ongetwijfeld plaatsen. En kijk dan eens in de spiegel: hopelijk ziet u geen ome Cor…
