Een arbocatalogus is een document waarin op sectorniveau wordt vastgelegd welke maatregelen getroffen worden om aan de normvoorschriften in de Arbowet of het Arbobesluit te voldoen. De arbeidsinspectie zal de normen gebruiken als leidraad bij de handhaving van de wet, en de goede praktijken als invulling van de stand der wetenschap. Een arbocatalogus is een vrijwillige overeenkomst tussen sociale partners.
Het totstandkomen van een arbocatalogus is echter niet vrijblijvend. De staatssecretaris van Sociale Zaken heeft al aangegeven dat de arbeidsinspectie strenger zal handhaven in branches die geen arbocatalogus hebben vastgesteld. Het is de bedoeling dat de komende jaren minstens 200 catalogi tot stand komen. Dat traject wordt begeleid door een aparte commissie van de Stichting van de Arbeid. Voorzitter van de commissie is Robin Linschoten, voormalig staatssecretaris van Sociale Zaken. Secretaris is Jaap Hooiveld.
Waarom arbocatalogi? Linschoten: “Arbocatalogi bieden ruimte voor maatoplossingen, voor differentiatie.” Maar als over drie jaar de arbobeleidsregels zijn afgeschaft, dan kan men toch doen en laten wat men wil? Dat vindt Linschoten te simpel gesteld, immers de wettelijke verplichting om gezondheidsschade te voorkomen, blijft immers. De kern van de Arbowet blijft overeind en de werkgever moet streven naar een zo veilige en gezond mogelijke werkomgeving, gebruikmakend van de kennis en stand van de techniek op dat moment.
Een catalogus hebben is niet verplicht. Bij de convenanten waren er branches waarin het lastig is gebleken afspraken te maken, terwijl er toch een flinke subsidie werd gegeven. Hooiveld maakt zich daar geen zorgen over: “In de meeste branches ging het met de convenanten toch redelijk goed. De meningsverschillen die er soms waren, zijn bovendien goeddeels overwonnen.” Linschoten voegt daar aan toe dat het plan voor de arbocatalogi door sociale partners in de SER zelf is bedacht.
Hoe wordt de medezeggenschap betrokken bij de ontwikkeling van de arbocatalogi? “Ondernemingsraden moeten er vooral ook zelf op toezien dat ze betrokken worden”, aldus Hooiveld. “Zij weten wat de best werkbare maatregelen zijn in een branche.” De voorlichting aan ondernemingsraden zal beter moeten dan bij de arboconvenanten, aldus Linschoten.”We hebben het ministerie van Sociale Zaken en Werkgelegenheid gevraagd of zij een rol willen spelen bij het bekend maken van arbocatalogi, bijvoorbeeld via een website.”
