Een or-voorzitter vertelde mij dat hij zich zo ergert aan een or-lid dat regelmatig onvoorbereid op een vergadering komt. Hij heeft er al verschillende keren iets over gezegd, de persoon belooft beterschap maar er verandert niets. ‘Het vervelende is’, zei de getergde or-voorman, ‘dat ik me zo aan hem erger dat ik hem niet meer normaal kan aanspreken’.

Ik vroeg de voorzitter wat er voor gevoel bij hem boven kwam. Boosheid, was het eerste wat hij noemde. Hij gaf aan dat hij het zo erg vond als mensen niet naar hem luisterden. En zeker in zijn positie als voorzitter! Hij had het gevoel dat de persoon in kwestie zijn verzoek blijkbaar niet belangrijk vond.
Op mijn vraag of dat de kern van het probleem was, antwoordde hij dat het eigenlijk niet om hem ging. Het probleem was veel simpeler. Hij kwam tot de conclusie dat alle or-leden zich moeten houden aan de afspraken die ze met elkaar hebben gemaakt. Het was zijn taak als voorzitter de dwarsligger duidelijk te maken dat hij zich aan de afspraak moet houden dat hij zich goed voorbereid op een vergadering. Zonder daarbij geërgerd te raken.

En wie zich niet aan de afspraak houdt….daar kun je als groep dan weer iets over afspreken. Volgende keer een taart meenemen?