Onlangs was ik in het Castle Museum in York. Het prachtige museum laat zien hoe mensen in Engeland van vroeger tot nu hebben geleefd. Ook de gezondheidszorg door de eeuwen heen komt ruim aan bod. Die visie op gezondheid blijkt behoorlijk beïnvloed door status en geld. Met vatbaarheid voor misleiding tot gevolg.
In het museum stond beschreven dat in de 18e eeuw wijn, suiker en alle lekkere dingen die daarmee worden gemaakt, alleen bestemd waren voor rijke mensen. Dik zijn en zwarte, rotte tanden waren daarom gekoppeld aan rijkdom, stand en welvaart. Rijke mensen konden ook medicatie betalen, en huis- en tandartsen. Het is dus aannemelijk dat zij, naast leuker, ook gezonder en langer leefden.
Wie carrière wilde maken, fakete rotte tanden
En arme mensen die ook wilden genieten van deze geneugten van het leven of carrière wilden maken? Die stopten kussens onder hun kleding, maakten hun tanden zwart en braken die zelfs af. Allemaal voor de uiterlijke schijn, want met overgewicht en rotte tanden zag je er ‘rijk’ uit. De armen die deze ambitie niet hadden of daarvoor de capaciteiten en mogelijkheden misten, met name op het platteland, leefden op water, groenten en fruit.
Tot rijke mensen het uit begonnen te schreeuwen van de kiespijn en gewrichtsproblemen door obesitas en eerder bezweken aan hart- en vaatziekten. Toen begonnen de rijkelui zich af te vragen hoe het toch kwam dat die arme plattelandslui daar minder last van hadden.
Gelukkig weten we nu wél wat gezond voor ons is …
Tja vroeger, toen was men nog niet zo slim. Gelukkig hebben wij van het verleden geleerd. We weten tegenwoordig heel goed wat wel en niet gezond voor ons is. Via internet en social media laten we ons veel beter informeren en minder voor de gek houden.
Daarom rijden we in elektrische auto’s en eten we veel sojaproducten. Want dat zou beter zijn voor het milieu. Roken we elektronische sigaretten, drinken energiedrankjes, eten lightproducten en bakken in antiaanbakpannen. Want die zouden beter zijn voor de gezondheid. Alles om gelukkig, rijk én productief te zijn. Want dat is reden voor een feestje en daar krijgen we maar geen genoeg van.
Laten we hopen dat anno nu niet iedereen zich laat leiden door kletspraatjes en utopieën. Of zou het kunnen dat we in dezelfde valkuilen trappen als voorheen en alleen maar denken dat we wijzer zijn geworden?
